Kaatje: verkleinwoord van de eerste letter van mijn naam. Geboren: Ja hoor! Op 11 februari 1964. Strop: Bijnaam van de Gentenaars, en dus ook de mijne. Mijn mannetje: mijn ventje, de andere helft van mijn trouwboekje. Schanulleke: Evelien, de tiener hier in huis. Herman De Coninck: Mijn favoriete dichter. Archief: Plaats waar mijn oude rommel in bewaard wordt.
Er stond hier ondertussen al een mooie lijst met linkjes. Maar hij werd te lang. En elke dag komen er -hebberig als ik ben- nog nieuwe bij... Dus heb ik ze allemaal ondergebracht op 'de leeslijst'. Tsjek dem out!
Ik had geweldige plannen om vandaag naar de Boekenbeurs te gaan, maar ben deze morgen opgestaan met een knoert van een migraine-aanval, met alles er op en er aan, en heb bijna heel de dag in de zetel doorgebracht met de gordijnen dicht.
INGE en INGE zouden op de Boekenbeurs nochtans voorlezen uit hun nieuwe Sinterklaasboek, en daar had ik echt veel voor over. Een halve wereldreis zou het worden, met bus, trein en tram. En achteraf zou ik een gesigneerd exemplaar van het boek kopen om aan Schanulleke cadeau te doen. Niet omdat ze nog in Sinterklaas gelooft, maar omdat ze zo vaak met en voor kinderen werkt. Maar zoals zo vaak besliste mijn lijf uiteindelijk anders over mijn plannen.
Ach, wel, mannetje en Schanuul waren op deze hoogdag ook thuis, en ze maakten het hier zo gezellig mogelijk. Wat meer moet een mens nog hebben. Wel, geen migraine-aanval, dat staat vast. Maar och, in bed is het lekker warm. Eventjes mijn echtgenoot bij me roepen, en dan komt alles vast weer goed…
Check this out: de videoclip die Nic Balthazar deze zomer draaide op het klein strand in Oostende, waarin Schanulleke en ik meedansten, staat eindelijk online. We zijn duidelijk te zien op rij 53, 5e en 7e van links. ;)
Maar uiteraard was het ons niet daar om te doen. We wilden vooral meedoen aan de sensibiliseringscampagne voor de bevolking en de politieke verantwoordelijken.
Meer info over de klimaatscoalitie kan je HIER lezen. Doen!
Ik heb in mijn leven al véél blunders gemaakt, en ik dacht toch echt dat ik het hoogtepunt al lang bereikt had, maar vorige zondag maakte ik dé blunder van mijn leven.
Ha!!
Ik had op zaterdag uit O’Cool zo van die lekkere kriekentaartjes meegebracht die je enkel nog moet afbakken. Ik laat ze op zondagnamiddag ontdooien op een rooster, strijk ze in met losgeklutst ei, en schuif ze in de voorverwarmde oven.
En terwijl ik tralalali lekker wegdroom bij de brandende haard en bij een taske koffie, en tralalala een beetje mijmerend wat was sta op te plooien, klinkt er plotseling vanuit de keuken een luide schreeuw.
“MAMA, DIE TAARTJES ZIEN ER NIÉ GEZOND UIT!!!”
Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!! Dat kan toch niet waar zijn zeg??? Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!
Met ontzetting sla ik het schouwspel in mijn oven gade, en terwijl dochter met het fototoestel al in de aanslag staat en echtgenoot staat te hikken van het lachen, realiseer ik mij oh shit oh shit oh shit, dat ik ze op de bakPLAAT had moeten leggen in plaats van op de rooster. Oordeelt u zelf.
Ik geloof dat mijn punten in de Gault Millau op slag werden herleid tot nul.
Nu weet ik eigenlijk niet of ik mij nog wel kan vertonen in Blogland of op Facebook… Of ik nu niet beter ergens anoniem een nieuwe blog kan beginnen waar ze me nog niet kennen…
Ik heb samen met mijn dochter de laatste chips met tomatenketchupsmaak soldaat gemaakt. En dat mocht best wel, want wij waren samen een beetje zielig…
Ja, echt wel!
We zijn kleddernat en half bevroren thuisgekomen na ons middagtripje naar het ziekenhuis, en dat is gewoon *@#%&*!!
Oké, dat is er uit.
Dan ga ik nu een pijnstiller en een spierontspanner nemen en voor pampus in mijn bed gaan liggen, waar ik lekker zal opgewarmd worden door mijn ventje en heerlijk in slaap zal vallen in zijn armen, om vervolgens na een paar uur wakker te worden van mijn eigen gesnurk.
En neen, dat is niét mijn schuld, maar van die pijnstiller. Want normaal gezien snurk ik nooit. Echt niet!!
Het is het einde van een dag waar ik me doorheen heb gesleept.
Ondanks een infuus dat ik vorige week woensdag kreeg, heb ik af te rekenen met een opstoot ten gevolge van mijn inenting tegen de Mexicaanse griep. Blèrghhh.
Ben zelfs in slaap gevallen op de bus toen ik terugkeerde van mijn werk en pas terug wakker geworden toen een dikke man zich naast mij op het zitje kwam wurmen, waarna hij met zijn benen wijd ging zitten zoals alleen mannen dat kunnen.
Verder gaat het eigenlijk veel beter met mij dan vorige week. Ondanks de opstoot ben ik deze morgen opgestaan met meer energie. Op mijn werk ben ik goedgeluimd. Ik voer gesprekken, ik heb lol. Het feit dat mijn echtgenoot amper vijf dagen na zijn ontslag al ander werk vond, brengt terug een beetje innerlijke rust. Oef. Alleen het contract moet nog getekend worden maar dat is iets voor in de loop van deze week.
Morgen met Schanulleke naar het ziekenhuis voor een NMR. Benieuwd wat daar gaat uitkomen. We doen ondertussen dagelijks keurig samen onze opgelegde kiné-oefeningen, wat vaak tot hilariteit leidt, al wordt er dikwijls ook groen gelachen. Maar vanavond, vanavond hoef ik lekker even helemaal niets…
Van nature uit ben ik best wel een flinke optimist, maar nu zit ik even in de zeehondjesmodus, gebeurt er hier vanalles waarvan ik denk: wat een klotezooi.
Te veel gezeik, te veel gepieker, te veel dat niet goed gaat.
Ik heb het al een paar nachten weer moeilijk om de slaap te vatten.
Te weinig slaap: laat ik maar eens beginnen om daar werk van te maken, zodat ik terug wat helderder naar de wereld kan kijken, wat meer afstand kan nemen van sommige zaken.
Vrij 3/4: VTM 20.40: Charlotte's Web Za 4/4: Ned2 22.45: Hotel Rwanda Zo 5/4: Canvas 21.55: Cidade de Deus Ma 6/4: Ned2 22.50: NCRV Dokument: Gedeelde kinderen - Estee, Eva en Bloem Di 7/4: Canvas 22.10: Stijn en het heelal: De ruimte (1/6) Woe 8/4: Canvas 23.30: Fahrenheit 9/11 Do 9/4: Ned2 22.50: The Passion
